การทำงานของงบประมาณปีนี้

การทำงานของงบประมาณปีนี้เริ่มแล้ว ปีนี้จำนวนการทำงานประจำเพิ่มขึ้น อีก(แต่ตำแหน่งกับรายได้ไม่เปลี่ยนแปลงเลย....)  โจจะต้องเขียนรายงานประจำเกี่ยวกับเศรษฐกิจไทย มาเลเซีย และอินเดียในทุกเดือน/ ไตรมาส/ครึ่งปี 

ปีนี้โจรับผิดชอบกับงานประจำมากกว่าเป้าหมายของตำแน่งตัวเองแล้ว จึงไม่ต้องเขียนรายงานอื่นแต่นอกจากเขียนรายงานประจำแล้ว มีหลายเรื่องที่อยากจะเขียนยังไม่แน่ใจว่าจะสามารถเขียนได้หรือไม่แต่ ตอนนี้มี ๒ หัวข้อที่อยากจะเขียน  หัวข้อที่ ๑ คือเรื่องเกี่ยวกับหนี้ต่างประเทศของประเทศพม่า ปีที่แล้วก็ตรวจสอบเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ยังมีหลายสิ่งที่อยากจะรู้ โดยเฉพาะโจรู้สึกสนใจกับ “การวิเคราะห์ความอย่างยั่งยืนหนี้ต่างประเทศ ”ที่ IMF กับธนาคารโลกพัฒนา การวิเคราะนี้ใช้การวิเคราะห์เชิงปริมาณดังนั้นจึงมีประโยชน์  แต่ก็เข้าใจรายละเอียดได้ยาก ดูเหมือนว่ายังไม่ค่อยมีรายงานที่อธิบายสถานการณ์หนี้ต่างประเทศของพม่าโดยอธิบายรายละเอียดระบบการวิเคราะหนี้  (บางคนก็เลยรู้สึกว่าการวิเคราะหนี้ เหมือนกล่องดำ

http://www.economist.com/news/special-report/21578174-opening-up-myanmar-could-transform-rest-asia-rite-passage

หัวข้อที่ ๒  คือ การลงทุนโดยตรงจากประเทศกำลังพัฒนา เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่เขียนในงบประมาณปีที่แล้ว แต่คิดว่าคุณภาพของรายงานไม่ค่อยดีแลพจะต้องตรวจสอบเพิ่มอีกหลายสิ่งคิดว่าปีนี้จะต้องวิจัยโดยใช้เศรษฐมิติ ไม่แน่ใจว่าจะสามารถทำได้แค่ไหน  แต่นอกจากใช้ข้อมูลแมโครแล้วจะต้องใช้ข้อมูลไมโครด้วย (เรื่องนี้ทำให้โจรู้สึกหนักใจมาก)

วันหยุด

*เขียนวันที่ ๓๐ มีนาคม

ตั้งแต่เดือนธันวาคมที่ผ่านมา จนถึงตอนนี้ (ยกเว้นระหว่างไปเที่ยวไทยในปีใหม่) โจยุ่งมากและต้องไปทำงานส่วนวันเสาร์อาทิตย์ เวลาไม่ทำงานก็รู้สึกร้อนใจ เพราะไม่แน่ใจว่าตัวเองจะสามารถเสร็จงานก่อนเส้นตายได้หรือไม่ แต่อาทิตย์นี้งานทำงานของงบประมาณปีนี้เกือบจะเสร็จแล้วและรู้สึกโล่งอก　ยังมีหลายสิ่งที่อยากจะเขียน/จะต้องทำ แต่อาทิตย์นี้โจใช้วันหยุดเพื่อพักผ่อนนานๆ 

๔ วันที่แล้ว ไปบ่อน้ำร้อนสาธารณะที่ไปบ่อยๆ วันที่โจไปเป็น ”วันอาบน้ำ” และมีอางอาบน้ำพิเศษที่มีไวน์  ไม่แน่ใจว่าการอาบไวน์ดีสำหรับสุขภาพหรือไม่ แต่หอมมาก๓ วันที่แล้ว ไปทำงานแต่กลับบ้านราวๆ ๒ ทุ่มครึ่ง เวลานี้ไม่เร็วมากเท่าไร　แต่การกลับบ้านก่อน ๔ ทุ่มไม่เป็นปกติและรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย ๒ วันที่แล้วก็ใช้วันหยุดครึ่งวันและกลับบ้านราวๆ บ่าย ๓  หลังจากนั้นไปเดินเล่นกับหมานานๆ รู้สึกตกใจที่รู้ว่าฤดูใบไม้ผลิกำลังมาแล้ว ดูเหมือนว่าตัวเองลืมการเปลี่ยนฤดูเลย จริงๆรู้สึกว่า ความหมายของตัวอักษรจีน ของ “ยุ่ง” ภาษาญี่ปุ่น เป็นความจริง (ตัวอักษรนี้มีความหมายว่า “หัวใจเสียหาย”)

วันเสาร์อาทิตย์นี้ก็ไม่ได้ไปทำงานและพักผ่อนนานๆ ในวันเสาร์ ตอนแรกลองไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนโดยขับรถ แต่รถติดมากไป จึงยอมแพ้และกลับบ้านดูหนังของอินเดียเรื่อง “Three Idiots (คนบ้า ๓ คน)” ที่รุ่นพี่แนะนำ หนังเรื่องนี้น่าสนุกกว่าที่คิดเอาไว้มากและทำให้โจคิดหลายสิ่ง เช่น ผลเสียของระบบอุดมศึกษาในตอนนี้ ความสำคัญของอุดมศึกษา และ  ความหมายของชีวิตเป็นต้น 

วันนี้ ในตอนเช้าอ่านหนังสือเกี่ยวกับเศรษฐกิจ ดีใจที่ได้อ่านหนังสือโดยใช้เวลานานๆ โดยไม่ต้องคิดถึงเวลา/การทำงาน ในตอนเย็นทำความสะอาดห้องโดยใช้เวลานานๆ ก็รู้สึกตกใจที่รู้ว่าตัวเองเก็บหลายสิ่งที่ไม่จำเป็นเลย รู้สึกว่าวันหยุดในสิ้นเดือนนี้มีประสิทธิภาพและสามารถรู้สึกสดชื่นผ่อนคลายได้มาก คิดว่าปีนี้โจรับการทำงานมากไป(โดยไม่ได้ปฎิเสธเลย)  ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีเวลาวิจัยมากสำหรับแต่ละหัวข้อ จึงคิดว่าคุณภาพก็ยังไม่ค่อยดีนัก นอกจากนี้แล้วไม่ค่อยมีเวลาที่จะสามารถพัฒนาความสามารถของตัวเองทางภาษากับการวิจัยนอกบริษัทได้ด้วย ยังไม่แน่ใจว่าในงบประมาณปีหน้าการทำงานจะเปลี่ยนแปลงอย่างไรบ้าง แต่อยากจะเพิ่มคุณภาพและอยากจะมีเวลาที่พัฒนาตัวเองมากกว่าตอนนี้ (ไม่รู้ว่าตัวเองมองโลกในแง่ร้ายหรือไม่ แต่สงสัยว่าสถานการณ์ไม่ดีขึ้นเลย)

การไปทำงานที่สิงคโปร์ (๑?)

อาทิตย์ที่แล้วโจไปทำงานที่สิงคโปร์มา

เคยแวะที่สนามบินสิงคโปร์เพื่อเปลี่ยนเครื่องบิน  แต่ไม่เคยไปเที่ยว/ทำงานในเมือง รู้สึกว่าการไปทำงานที่สิงคโปร์ไม่ค่อยยาก เพราะระบบรถไฟฟ้าใช้ได้ง่ายและ ไปหาตึกของบริษัทที่จะสัมภาษณ์ก็ไม่ยากเลย ( แม้ว่ามีปัญหาก็ไม่ได้รู้สึกกังวลเลยเพราะทุกคนสามารถพูดภาษาอังกฤษได้เก่งมาก) ถนนกับวิวในเมืองก็สะอาดและรู้สึกเหมือนว่าตัวเองทำงานที่โตเกียว

แต่เข้าใจว่านอกจากความคล้ายคลึงกันแล้วมีความแตกต่างด้วยเช่น จริงๆมีคนต่างชาติมากและมีหลายชาติพันธุ์ด้วย นอกจากคนสิงคโปร์กับคนจีนแล้ว มี คนอินเดีย คนพม่า คนมาเลเซีย คนฟิลิปปินส์ คนบังคลาเทศ คนญี่ปุ่น คนเกาหลี และ ฝรั่งมากด้วย (อยากจะรู้ว่าคนอินเดียที่อยู่ที่ “อินเดียเล็ก”เป็นคนสิงคโปร์ที่บรรพบุรุษมาจากอินเดียหรือเป็นผู้อพยพ )

สำหรับราคาของ โจรู้สึกว่าราคาอาหารแพงกว่าญี่ปุ่น แต่คุณภาพของบริการในร้านอาหารไม่ค่อยดี มีพนักงานที่ยิ้มน้อยมาก แต่รู้สึกว่าราคารถไฟถูกกว่าญี่ปุ่นมาก นอกจากนี้แล้ว โจรู้สึกแปลกใจที่รู้ว่ารัฐบาลห้ามกินหมากฝรั่ง แต่อนุญาตในสูบบุหรี่ระหว่างเดินไปได้ (ไม่มีขยะของหมากฝรั่งบนถนน แต่มีก้นบุหรี่)

ครั้งนี้นอกจากสิงคโปร์แล้ว โจไปยะโฮร์บาห์รูของมาเลเซียด้วย ตอนนี้รัฐบาลมาเลเซียมีแผนที่จะพัฒนาที่นี่ (โปรเจ็คท์ชื่อ Iskandar )ไม่แน่ใจว่าที่นี่จะพัฒนาแค่ไหนในอีก ๑๐-๒๐ ปีหน้า 

แต่ดีใจที่ได้ไปดูสถารการณ์ทางการพัฒนาของตอนนี้

การไปทำงานที่พม่า

อาทิตย์ที่แล้วโจไปทำงานที่พม่ามา ตั้งแต่โจไปพม่าครั้งที่แล้ว ผ่านไปมากกว่า ปี ๒ แล้ว รู้สึกว่าหลายสิ่งเปลี่ยนแปลง เช่นระหว่างญี่ปุ่นกับพม่ามีเที่ยวบินตรง (เมื่อก่อนต้องเปลี่ยนเที่ยวบนที่ไทยหรือเวียดนาม) จำนวนโรงแรมที่สามารถใช้บัตรเครดิตได้เพิ่มขึ้น (จำนวนตู้ ATM ก็เพิ่มขึ้นด้วย) 

 ปกติโจไปสัมภาษณ์คนเดียว แต่ครั้งนี้ไปสัมภาษณ์กับหลายคน (เพื่อนร่วมงานจากแผนกอื่น พนักงานของธนาคาร และที่ปรึกษาของบริษัทอื่น) และรู้สึกว่าไปทำงานกับหลายคนก็ดี เพราะว่าหลังจากการสัมภาษณ์เสร็จแล้ว สามารถแลกเปลี่ยนความคิดเห็นได้(ให้เพื่อนร่วมงานช่วยสอนสิ่งที่ฟังไม่ทันก็ได้ด้วย) การสนทนากับเพื่อนร่วมงานก็ช่วยการเข้าใจของแต่ละคน เพราะว่าความสามารถเฉพาะทางของเราก็ไม่เหมือนกันและความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องที่เราฟังก็ไม่เหมือนกัน

หลังจากทำงานเสร็จแล้ว โจไปพระมหาธาตุเจดีย์ชเวดากอง ที่นี่เหมือนเดิม แต่รู้สึกตกใจที่รู้ว่ามีWi-Fiฟรี  แล้ว (ไม่รู้ว่าเพื่อให้เราบริจาคเยอะๆหรือเปลา แต่มีตู้ ATM แล้วด้วย ) นอกจากไปเที่ยวแล้ว ในวันอื่นหลังจากทำงานเสร็จ โจไปซื้อข้อมูลที่สำนักงานวิจัยเศรษฐกิจเอกชนด้วย รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย แต่หลังจากรับข้อมูลแล้วมีโอกาสไปทานอาหารกับพนักงานของสำนักงานด้วย ดีใจที่ได้มีโอกาสรู้จักหลายสิ่ง

ครั้งนี้นอกจากย่างกุ้งแล้ว ไปเนปยีดอด้วย รู้สึกตกใจกับหลายสิ่งเช่นสนามบิน ถนน โรงแรม อะไรๆก็ใหญ่มาก แต่มีคนน้อยมาก ไม่แน่ใจว่าจำนวนประชากรจะเพิ่มแค่ไนในอนาคต เมื่อไปสัมภาษณ์กับหลายที่ โจรู้สึกตกใจที่รู้ว่ามีหลายคนที่ไม่ค่อยรู้สึกสนใจกับการพัฒนาทวาย ตอนแรกเราคิดว่ารัฐบาลพม่าไม่ค่อยสนใจเพราะไม่อยากเพิ่มหนี้ต่างประเทศ แต่ดูเหมือนหนี้ต่างประเทศไม่ใช่ปัญหาสำคัญอย่างที่คิดเอาไว้  รัฐบาลพม่าอาจจะคิดว่าการพัฒนาทวายเกิดผลดีต่อแค่ประเทศไทยเท่านั้น และ การพัฒนาย่างกุ้ง-เนปยีดอ-มัญฑะเลย์มีประสิทธิภาพมากกว่า (หลายคนบอกว่าถ้าอยากจะพัฒนาถนนระหว่างพม่ากับไทย พัฒนาด่านเจดีย์สามองค์ดีกว่า)

 

 นอกจากเรื่องเกี่ยวกับประสิทธิภาพแล้ว คนที่ไม่ค่อยอยากจะยืมเงินจากต่างประเทศ บางคนคิดเรื่องเกี่ยวกับปัญหาทางความเหลื่อมล้ำระหว่างภูมิภาคในอนาคตด้วย ตอนนี้หลายคนคิดว่า รัฐบาลพม่าควรจะมุ่งเน้นการพัฒนา ๒-๓ ภูมิภาคโดยการยืมเงิน และหลังจากพัฒนาแล้ว คื่นเงินและพัฒนาที่อื่นโดยใช้ภาษีที่มาจากภูมิภาคที่พัฒนาแล้ว เพราะว่าการพัฒนาหลายภูมิภาคพร้อมกันไม่มีประสิทธิภาพ แต่ไม่แน่ใจว่านโยบายนี้จะเป็นไปด้วยดีหรือไม่ เพราะมีความเป็นไปได้ที่ประชาชนรุ่นถัดไปที่ย่างกุ้งไม่พอใจกับนโยบายนี้ คนรุ่นใหม่อาจจะไม่รู้ว่าทำไมพวกเขารวยกว่าภูมิภาคอื่น (เพราะรัฐบาลเลือก) และอาจจะรู้สึกว่าเงินของตัวเองถูกต่างจังหวัดขโมยจากการเก็บภาษีในอนาคต  ปัญหาระหว่างคนที่มีกับคนไม่มี /เมืองกับต่างจังหวัดจะเกิดขึ้นได้เหมือนประเทศไทย คิดว่าจะตรวจสอบประวัติศาสตร์ของการพัฒนาประเทศอื่นในเอเซียเพื่อช่วยในการเข้าใจพม่า

หลังจากกลับมาญี่ปุ่น โจยุ่งมากขึ้นแล้ว เดือนนี้จะต้องทำงานประจำก่อน แต่หลังจากนั้น อยากจะเขียนรายงานใหม่เกี่ยวกับการพัฒนาพม่า